Çatlak Damlalar

Ali SÖNMEZ

image8

Ben kefeni yakılmış bu yüreği

Tabutlara sığdıramadım

Ve senin toprağından uzak kaldım.

Bir demir kadar soğuk bu mesafeler

Parmaklarıma kadar boğuldum

Muhtaç olduğum kadar da uzağım

Öyle bir uzaklık ki

Yağmur bile yağmıyor

Ten tende değil

Akla yürek vurmuş

Ruh ayrılığın acısına mahkum

Bulanık bir çatırdı gibi çatlar sisler üstüme

Olmayacak gibi, gözlerim seninle açılmayacak

Ve ben ölemeyeceğim

Kaç kez atar bu yüreğim

Kaç nefes daha titrer içimde

Bilmiyorum sadece bulanıyorum.


***


Bir hayal kuruyorum, yeşil

Araftan öte

Alem kırmızı kırılıyor, damarlarıma

Susadım diyorum, mavi mavi bakıyorsun bana

Senin beyaz teninden sonra hangi gece örtebilir üstümü?

Baksana solmuyoruz, ölmüyoruz.

Sonra sen gidiyorsun

Beyazını, yeşilini, mavini alıp

Unufak her yer

Kaburgalarımı söküp gidiyorsun

Kırmızı bırakıp gidiyorsun

Bir de başımdan hiç eksik olmayacakmış gibi geceyi


***


İki dal kırdım cinnetime

Sonra kafama

Sonra dünyaya kırıldım

Denize doğru fırlattığım şiir kadar ölüydün

Deniz çatladı, şiir kırılmadı

Uzandım şiire, deniz ayağımı kesti

Ah be dünya kırık dünya

Öldüğümüz kadar yaşatıyorsun

Ve ben kasıklarıma kadar gülüyorum sana